Jest rok 2004. Mam niebywałą przyjemność przebywać w Australii na tamtejszej wersji programu Work and Travel (którą bardziej nazwałbym Study and Work). Poznaję kulturę, obyczaje, również te związane z konsumpcją alkoholu, w tym bardzo ciekawym, różnorodnym i pięknym kraju. Dowiaduję się, że jednym z trunków, jakim australijczycy się raczą jest rum z czołowym jej przedstawicielem na ten region – lokalnym Bundabergiem, zwanym zdrobniale Bundy. „To dobry pomysł na prezent” pomyślałem, „w sam raz dla babci do herbaty”, bo trzeba wiedzieć, że zamieszkanie przy południowej granicy Polski, tej z Czechami miało swój wpływ na wyobrażenie do zastosowania rumu. Tuzemak, plastikowe butelki, rum do herbaty i do rodzynek, to wspomnienia z tamtych lat w skali mikro.
Europa poznała rum dzięki Kolumbowi i jego wyprawom morskim. To właśnie on po zarzuceniu kotwicy przy brzegach wyspy San Salvador zapoczątkował na niej uprawę trzciny cukrowej, a następnie, po odkryciu Santiago (obecnej Jamajka), przywiózł na Stary Kontynent baryłki rumu oraz syrop z trzciny cukrowej. Swój wkład w popularyzację złotego trunku mieli także Francuzi, którzy masowo importowali go z Indii. Egzotyczny alkohol zyskał wśród nich tak dużą popularność, że Ludwik XVI został zmuszony do wprowadzenia znacznych ograniczeń w jego dostawach.
Gdyby nie trzcina cukrowa, nikt nie wiedziałby, co to rum. W dzisiejszych czasach pod pojęciem trzciny cukrowej klasyfikujemy zarówno wydajną odmianę Saccharum officinarum, jak i dwie dzikie trawy: robustum oraz spontanenum. Całą trójkę łączą najlepsze cechy pierwotnych gatunków. Kiedy trzcina cukrowa dojrzewa i sztywnieje, w jej wnętrzu tworzy się wilgotny miąższ, który dzięki fotosyntezie potrafi magazynować niewiarygodne ilości cukru. Przeciętna zawartość cukru w jej masie wynosi 10 procent. Po około 12 miesiącach, bo właśnie tyle wynosi cykl wzrostu trzciny cukrowej, zazwyczaj pomiędzy styczniem a lipcem urządza się żniwa. Czytaj więcej
Cała przygoda dojrzewania i starzenia rumu rozpoczyna się w miejscu kompletnie przypadkowym. W siedemnastym wieku, kapitan Robert Lignon, opisywał w swoim dzienniku alkohol znaleziony na Barbadosie. Nazwał go wtedy Kill Devil. Po kilku latach podróży ten sam alkohol został opisany jako łagodniejszy, gładszy i uzyskał złoty kolor – rum. Nie wiadomo na ile historia ta jest prawdziwa, z całą pewnością jest jednak bardzo ciekawa.
Strona przeznaczona dla osób pełnoletnich.
Czy masz ukończone 18 lat?
